Oby & Thygo's dagboek archief
Dagboek van 7 november 2005 tot en met 15 januari 2006

Week 240 Oby - week 99 Thygo (9 januari - 15 januari 2006)

Door Oby, 's-Hertogenbosch. Maandag ben ik weer begonnen op school. Mama heeft me gebracht en ik had er meteen weer veel zin in. Ik mocht vertellen wat we allemaal gedaan hadden en ik heb natuurlijk glorieuze verhalen verteld over mijn ski kwaliteiten. De rest van de dag lekker gespeeld. Ik was aan het einde van de middag zo moe dat ik nog voor het eten op de bank in slaap ben gevallen. Ik heb papa gevraagd om meteen na het eten naar bed te mogen en gelukkig mocht ik meteen gaan slapen. De volgende dag was weer een uitputtende dag op school en ik ben weer over gebleven. Ik vind het heel leuk om tussen de middag op school te blijven. Woensdag heeft papa me naar school gebracht. Hij werd door een mama aangesproken die vroeg naar mijn enorme ski kwaliteiten. Papa wist niet goed wat hij moest antwoorden en daarom heb ik hem snel mee getrokken de klas in. Ik heb hem even de kikkerhoek laten zien en daarna moesten we met de les beginnen. Camila heeft me aan het einde van de ochtend opgehaald. Ze heeft me met een enorme truck verleid om even bij Sanne en Jasper te gaan spelen. Ik had namelijk helemaal geen zin en toen heeft ze bij me aangedrongen dat we dit dan even zelf aan Sanne en Jasper zouden gaan vertellen. Ik had het nog niet in de gaten of we waren al weer binnen en was ik aan het spelen. Aan het einde van de middag kwam Oma Wies even op bezoek. Ze zijn een weekje in België en Oma bezocht woensdag in een recordtempo haar kleinkinderen. De volgende dag ben ik weer naar school gegaan en ik moet eerlijk zeggen dat ik het verdomde vermoeiend vond. Aan het einde van de middag ben ik weer op de bank in slaap gevallen. Daarom ben ik de volgende dag tussen de middag lekker bij mama thuis gaan lunchen, zodat ik weer een beetje bij kon komen. Thygo had trouwens een moeilijke week op de crèche want zijn vaste vriendje Sjaak is naar een andere crèche vertrokken. Thygo moet even wennen en op zoek naar een nieuw vriendje. Zaterdagochtend heb ik met Thygo en papa de hele ochtend in de speelkamer gespeeld. Daarna zijn we vertrokken naar Burgers Zoo in Arnhem. Ik had helemaal geen zin om mee te gaan, maar eerlijk is eerlijk ik vond het helemaal geweldig. Ik mocht de kaart van het park lezen en vertellen waar we naar toe gingen. Het was heel erg koud, maar we zijn in een warm woestijn en een vochtig warme bush geweest. We hebben heel veel dieren gezien, maar mijn lievelingsdier giraf konden we niet vinden. Thygo vond het ook helemaal super en die stond de hele tijd te schreeuwen van plezier. Ik ben met papa en Thygo door het water gelopen in de buurt van een waterval. Ook zijn we bij een enorm aquarium geweest, waar alle dieren van Nemo in rond zwommen. Aan het einde van de middag zijn we lekker frietjes gaan eten en daarna naar huis gegaan. Ik vond het al een zwaar weekje, maar met zijn bezoek aan de dierentuin is het niet rustiger geworden. Ik ben lekker snel gaan slapen. Daarom konden we zondag lekker vroeg opstaan. Papa en mama hadden gelukkig ook lang geslapen. Papa heeft het tegenwoordig helemaal te pakken. Per avond ruimt hij iets op. Zaterdagavond was de kast in de gang op de eerste verdieping aan de beurt. Hij haalt dan alles er uit en gaat alles opnieuw inrichten. Ik zie het nut niet zo, maar het ziet er altijd wel weer netjes uit. Als hij klaar is met opruimen is hij zo tevreden met zichzelf dat hij meteen gaat slapen.

Ik kwam zondagochtend met al mijn knuffeldieren die ik de vorige dag in de dierentuin had gezien aanzetten bij papa en mama. Papa, Thygo en ik hebben sneeuwballen gegooid in bad. Daarna ontbeten en weer in de speelkamer gespeeld. Mama heeft de planten in de slaapkamer in de bakken gedaan. Daarna moest papa naar Ajax en heeft hij ons achtergelaten. Thygo en ik zijn met mama gaan fietsen. Het was nog steeds heel erg koud, maar wel lekker om even buiten te zijn. Aan het einde van de middag kwam Thijmen op bezoek. Hij nam Rolf en Martine mee. Het was heel erg leuk om mijn neefje weer te zien. Hij is behoorlijk gegroeid en kan al een beetje kruipen. Thijmen bleef gezellig eten. Na het eten waren Thygo en ik helemaal kapot en zijn we lekker gaan slapen. Het was een mooi maar zeer vermoeiende week. Ik hoop dat ik volgende week een beetje beter bestand ben tegen de vermoeidheden van de school. Thygo heeft zich verder gespecialiseerd in praten en kan al een beetje telefoneren. Ik ben benieuwd wanneer hij gaat internetten. Tot binnenkort, Oby.

Week 239 Oby - week 98 Thygo (2 januari - 8 januari 2006)

Door Thygo, 's-Hertogenbosch. Maandagochtend hebben we na het ontbijt afscheid genomen van de sneeuw en de service van 3 Sonnen hotel. Ik had even moeite dat Oby niet met ons meereed. Hij ging namelijk met Opa en Oma naar huis en ik heb dus maar heel goed afscheid van hem genomen. Tevens heb ik alle Opa's en Oma's lief gedag gezegd en ben daarna lekker in de auto gekropen. In het begin hadden we nog een beetje last van de sneeuw, maar de rest van de dag was het weer prima. Helaas schoot het niet echt op, omdat meer ouders hadden besloten om op maandag te vertrekken. Daardoor hebben we er al met al zo'n elf uur over gedaan. Ik heb me redelijk gedragen, maar had het op een gegeven moment behoorlijk gehad en was blij om weer thuis te zijn. Ik ben meteen gaan slapen. De volgende ochtend was papa al weg naar zijn werk. Mama was wel thuis maar is ook nog even naar de zaak gegaan. Ik vond het allemaal best en heb rustig het huis opnieuw verkend. Mama is aan het einde van de dag ondanks een blokkade op de weg naar Enschede vertrokken om Oby op te gaan halen. Ze is met enig creatief gestuur toch nog aan gekomen. Woensdag ben ik weer naar de crèche gegaan. Het was heel leuk om al mijn vriendjes en vriendinnetjes weer te ontmoeten. De slaapkamers zijn tijdens de vakantie geschilderd, waardoor ik nog lekkerder op de crèche kan slapen. Camila heeft me op het einde van de dag opgehaald en toen was Oby ook weer thuis! Het was super om elkaar weer te zien. 's Avonds kwamen Opa Otto en Oma Linda op bezoek. Het was heel gezellig en ik heb laten zien hoe goed ik kan praten. Opa en Oma gaan vrijdag weer op vakantie dus het was leuk om ze weer even te zien. Donderdag was mama thuis en hebben we lekker met zijn allen gekloot. Ik heb geprobeerd om op mijn stoel te klimmen en daarmee de viltstiften in de kast te bereiken, die mama had weg gestopt. Helaas zag ze me voordat ik mijn doel had bereikt. Ze vond het wel leuk, want ze heeft er zelfs foto's van gemaakt. Vrijdag zijn we cadeaus gaan kopen voor papa's verjaardag. We zijn naar de Trendhopper en naar Intratuin geweest. Ik vond het heel leuk en Oby heeft de cadeaus uitgekozen. Oby heeft ook nog een schitterende tekening voor papa gemaakt. 's Avonds is papa met Harald gaan eten en zagen zowel Oby als ik onze kans om bij mama in bed te kruipen. Papa kwam heel laat thuis en vond ons allemaal in zijn bed. Het is dat het bed behoorlijk groot is, zodat hij er nog net bij kon komen liggen. De volgende ochtend zijn we lekker vroeg op gestaan. Papa was niet zo veel waard. Mama moest de hele dag inkopen doen voor de verjaardag van papa. Papa heeft de hele dag met ons gespeeld. Hij was al lang blij dat hij niet veel hoefde te doen. De volgende ochtend zijn we als verrassing voor papa pas om acht uur wakker geworden. We hebben eerst gezongen. Daarna hebben we meteen alle cadeaus aan papa gegeven, die hij in bed moest uitpakken. Hij heeft planten, kussens voor de bank, rozen dvd's en cd's gekregen. Daarna zijn we lekker in bad gegaan en hebben ons rustig aan gekleed. We zijn pas om elf uur gaan ontbijten, waarbij Oby nog even zijn tekening heeft onthuld. Hij had een tekening gemaakt met papa op de slee. Oby had zich trouwens verkleed, omdat er een verjaardag gevierd moest worden. Papa had na het ontbijt bedacht dat de speelkamer opgeruimd moest worden en is samen met ons gaan opruimen. Ik heb tijdens het opruimen nog mee gezongen met de muziek van Murmli. Ik vond het erg leuk en papa heeft al voorgesteld om me op te geven voor Idols. Na twee uur opruimen was hij klaar en ziet de speelkamer er veel beter uit. Oby heeft nog even gebeld naar Olivier om te vragen wanneer ze naar ons toe kwamen. Ik lag nog te slapen toen Opa Gerrit en Oma Saskia aankwamen. Ze zijn met Oby gaan sleeën in het centrum van de stad naast de Sint Jan! Oby vond het geweldig om weer even lekker naar beneden te glijden en ik was best jaloers op hem. Toen ik wakker werd waren ze net terug en ben ik lekker gaan eten. Daarna kwamen Daniel, Olivier en Valentijn binnen en heb ik niet veel meer gegeten. Ik moest namelijk kennis maken met de nieuwe vriendin van Robbert, die zich voorstelde als Floor. Toen Ruud en Willy binnenkwamen kreeg ik ook nog eens een mooi cadeau. Ik had nauwelijks in de gaten dat papa jarig was, maar het was heel gezellig. Ik heb samen met Oby de hele middag lekker gespeeld met mijn neefjes. We zijn tot grote vreugde van papa om zes uur gaan gourmetten. Papa had om zijn kleren te beschermen een schort aan gedaan en heeft zich uitsluitend op de kaasfondue geconcentreerd. Camila heeft me halverwege het eten naar bed gebracht. Ik was zo moe dat ik meteen in slaap ben gevallen. Oby heeft het tot het einde toe volgehouden, maar is daarna ook als een blok in slaap gevallen. Ik vond het mooi om weer thuis te zijn. Ik heb me verder gespecialiseerd in het praten en dat gaat echt steeds beter. Tot binnenkort, Thygo.

Week 238 Oby - week 97 Thygo (26 december 2005 - 1 januari 2006)

Door Oby, Serfaus. Mijn leven is heel zwaar. Ik heb echt een enorm drukke week gehad en men verwacht dat je dan ook nog eens de tijd hebt om uit te rusten. De afgelopen week was ik nog in Serfaus en heb me verder verdiept in het skiën. Maandag ben ik naar mijn eerste skiles geweest. Jan was mijn skileraar en hij was echt heel goed. Ik kan nu in een pizzapunt skiën en ik kan lopen op mijn ski's. Ik vond het heel leuk en Bo kon het na een tijdje ook wel waarderen. Oma Saskia kwam nog even naar ons kijken, nadat we naar het speciale kinderrestaurant waren geweest. In de middag kwam Murmli op bezoek en hebben we de speciale murmli dans ontdekt. Ondertussen zaten papa en mama in de gloednieuwe loungetent boven op de bergen. Ze vonden het buiten koud en binnen de chablis erg lekker. Gelukkig konden ze me nog net op tijd ophalen en zijn we samen naar het dal geskied. Onder weg moesten we wachten, omdat er een ongeluk was gebeurd. Er kwam een helikopter en die landde precies op mijn weg naar beneden. Na een half uur mochten we pas verder skiën. De volgende ochtend heb ik ontbeten met Rosaline en daarna ben ik naar een privé les skiën geweest, die door Boris werd gegeven. Ik vond het erg spannend, maar heb wel weer heel veel geleerd. Het was giga koud met min 20 graden, maar mama had nog even snel een bivakmuts voor me gekocht. Hiermee was het redelijk uit te houden. Thygo is met Camila gaan sleeën en wilde iedere keer "nog een keer". Helaas was het de laatste dag van Rosaline en heb ik nog even op de piste afscheid van haar genomen. Bij terugkomst waren er in één keer allemaal cadeaus in de lobby. Ik vond het heel gezellig, omdat ik weer allemaal leuke cadeaus kreeg.

Thygo heeft zijn eerste op afstandbestuurbare auto gekregen. Ik vond het erg gezellig. Daarna zijn Thygo en ik gaan eten in het speciale kinderrestaurant van het hotel. Woensdagochtend kreeg een supergaaf cadeau van Justyna. Het was een enorm grote kleurdoos en Thygo kreeg een beer die kan snurken. Heel tof van Justyna dat ze ons cadeaus heeft opgestuurd. Daarna zijn we met papa en mama gaan sleeën. We zijn helemaal de berg op gegaan met de zilveren lift en daarna met twee rodelslees naar beneden gegaan. Het was min 23 graden en Thygo vond het echt veel te koud en niet leuk voorop de slee. Hij heeft enorm gehuild, totdat mama hem als een kleine baby voor haar in de armen genomen had. Hij heeft nog even gehuild en is daarna in slaap gevallen. Dit was niet heel comfortabel voor mama, die ook nog eens op de slee naar beneden moest gaan. Ik vond het ook wel koud, maar ook heel spannend. Gelukkig zijn we door het slapen van Thygo niet heel snel naar beneden gegaan. 's Middags heeft Camila haar eerste skiles gehad. Papa en mama hadden dezelfde leraar (Boris) geregeld, die ons ook al les had gegeven. Camila was na twee uur les heel erg blij dat ze nog steeds in leven was. Papa heeft nog getracht foto's van haar te nemen, maar kon haar op de piste niet meer vinden. Ik ben gaan zwemmen met Opa Gerrit om na het sleeën weer een beetje op temperatuur te komen. Papa had het ook wel koud en is nog even de sauna in gegaan. Hij is namelijk 's avonds nog eens met mama, Camila en Rolf in de nacht gaan sleeën. Eerst was er een skidemo en daarna zijn ze als een speer over de verlichte rodelbaan naar beneden geknald. Camila was wederom heel blij dat ze het gehaald had en is samen met mama naar huis gegaan, terwijl papa en Rolf nog eens via de piste naar beneden zijn gegaan. Ze vonden het de volgende ochtend nog steeds erg gaaf! Daarom zijn we nog een keer gaan sleeën en 's middags ben ik gaan skiën met mama. Ik kan al best goed skiën na al mijn lessen. Mama houd met tijdens het skiën goed vast en ik hou mijn handen op mijn knieën en ga als een speer. Ik ben de volgende dag toch nog even naar en skiles gegaan. Ik kreeg een nummer om en bleek te moeten gaan racen. Ik vond het erg spannend, omdat ik het allemaal niet zo goed begreep. Op een gegeven moment moesten we in een rij wachten en toen ik vooraan stond kreeg ik een duw en moest zelf naar beneden glijden. Ik hield mijn handen op mijn knieën, maar moest wel een beetje huilen. Halverwege de piste ben ik ook nog eens plat op mijn bek gevallen, terwijl net papa, mama en Opa Gerrit stonden te kijken. Ik vond het echt niet lachen. Bo ook niet en die knalde zelfs de racebaan uit! De familie Elderenbosch was dus nog niet echt in vorm. Toch mocht ik in de middag bij een groot centrum een enorme medaille ophalen. Ik moest naar voren komen en kreeg op een verhoging mijn medaille omgehangen. Toen mijn ploeg was geweest speelden ze 'we are the champions' en stond Thygo op de tafel mee te klappen. Ik vond het supercool.

De volgende ochtend ben ik samen met papa en Bo gaan zwemmen. Na het zwemmen stonden Opa Frans en Oma Wies in één keer in de lobby. Ik wist wel dat ze zouden komen, maar vond het toch een grote verrassing. Ik heb Opa en Oma meteen laten zien hoe goed ik kon skiën. Ze zijn samen met mij naar het Murmli bos geweest, waar je doorheen kan skiën. Ik heb Opa Frans ook verleid om door het dierenbos te skiën, waar Opa door zijn hoofd tegen een poortje te stoten, heeft gemerkt dat het dierenbos speciaal geschikt was kinderen. Toch vond ik het supertof met Opa en Oma. Ik was helemaal kapot na het zwemmen, skiën en de ontmoeting met Opa en Oma, zodat ik op tijd ben gaan slapen. Papa en mama hebben we niet om 12 uur wakker gemaakt om me nieuwjaar te wensen. Ik geloof wel dat papa en mama me speciaal gekust hebben, maar ik ben lekker door blijven slapen.

De volgende dag zijn we wat later opgestaan en hebben we mama en papa een beetje laten slapen. We stonden pas om 6:30 naast hun bed. Ik loop zelf naar papa en mama en Camila helpt Thygo even de deur door, die dan ook als een speer naar mama rent. Daarna gaan we net zo lang zeuren, totdat we tv mogen kijken. We zijn daarna lekker gaan ontbijten. Ik vind het ontbijt echt een groot feest zeker met Opa Frans en Opa Gerrit. We zijn na het ontbijt gaan sleeën op een oefenwei in het dorp. Het was supervet. Thygo en ik gingen met Opa's, mama's en papa's eerst de lift omhoog en daarna naar beneden. Ik vond het echt geweldig en we hebben telkens als we beneden waren weer gevraagd om een extra rit. Gelukkig vond iedereen het gaaf en zijn we heel vaak naar beneden gegaan. Daarna is Thygo gaan slapen en ben ik met de rest naar de Lounge tent van papa en mama gegaan. Je moet er sloffen aan doen en het ziet er allemaal heel relaxed uit. Er kwamen ook nog vrienden van Rolf en Alice met twee kinderen en daar hebben Bo en ik mee gespeeld. Na een lange lunch ben ik met mama, papa en Opa Frans de rodelbaan af geracet. Het was niet zo koud dus het was nog leuker. Opa moest er eerst even inkomen, maar had de smaak snel te pakken. Ik was met mama natuurlijk de snelste en daarna kwamen Opa en papa. Helaas wilde ze niet nog een keer en zijn we terug naar het hotel gegaan en zat mijn wintersportvakantie er in Serfaus er op. In het hotel hebben Thygo en ik nog even lekker gespeeld, zoals we iedere dag hebben gedaan. In de speelkamer spelen we dan met Bo en andere kinderen uit het hotel net zo lang totdat we moeten eten. Natuurlijk hebben we vandaag een beetje meer aandacht besteed aan Opa en Oma, die speciaal uit Italië waren overgekomen. Papa, mama en Camila hebben ondertussen onze spullen ingepakt want morgen gaan we al weer naar huis. Ik vond het een waanzinnige vakantie en hebben iedere dag van oor tot oor gelachen. Op het einde heb ik de nachten afgeteld, omdat ik helemaal niet naar huis wilde. Ik rij met Opa Gerrit en Oma Saskia mee naar huis dus eigenlijk heb ik nog een paar dagen vakantie. Thygo vond het ook geweldig om alle dagen 100% aandacht te krijgen. Hij is veel beter gaan praten en heeft iedere dag spelletjes in het hotel met Opa gespeeld. Ik ben benieuwd waar we volgend jaar zullen zijn met kerst. Tot binnenkort, Oby.

	Serfaus 2005 23 december 2005 - 2 januari 2006

Week 237 Oby - week 96 Thygo (19 december - 25 december 2005)

Door Thygo, Serfaus. Ik ben maandagochtend naar de crèche gegaan. Oby was enorm druk en opgetogen, omdat Opa Gerrit hem die ochtend kwam ophalen. Hij begon er al over toen hij om 6:15 bij papa en mama de kamer binnen kwam stormen en bleef er over praten totdat Opa aan het einde van de ochtend kwam. Oby wilde meteen vertrekken, maar Opa wilde wel even nog iets drinken en naar de toilet gaan. Oby blijft bij Opa en Oma tot woensdag en dan vertrekken ze naar Serfaus. Enfin, ik ben lekker naar de crèche geweest en heb samen met Camila 's avonds gegeten, want mijn ouders waren weer nergens te bekennen. De volgende dag heb ik de hele dag gespeeld met Camila. Woensdag was mijn laatste dag op de crèche in 2005. Ik heb het groots met kinderchampagne gevierd. Oby belde aan het einde van de dag dat ze al in Serfaus waren. Eigenlijk waren ze van plan er twee dagen over te doen, maar ze zijn in 8 uurtjes naar Serfaus kunnen rijden en Oby slaapt al in ons hotelkamer! Donderdag ben ik met Camila de laatste boodschappen gaan doen voor onze reis naar Serfaus. Ik snap het allemaal niet zo goed, maar iedereen bij ons in huis is redelijk opgetogen dat we op vakantie gaan. Na Oby is Camila het meest enthousiast, want die gaat voor het eerst in het echt bergen bedekt met sneeuw zien. Ik was nog nauwelijks aan het slapen en ik werd wakker gemaakt door mama. Het was net half drie. Ik mocht gelukkig in de auto gewoon door slapen. Papa moest rijden, want mama en Camila wilde ook slapen. Om een uur of zeven werd ik wakker en toen was mama aan het rijden. We waren behoorlijk opgeschoten ondanks het feit dat het regende en sneeuwde. Ik mocht pas uit mijn pyjama rond een uur of elf. Daarna hebben we nog een uurtje gereden en toen waren we in Serfaus. Ik vond het een geweldig hotel. Oby was helemaal blij om ons weer te zien en liet ons meteen de kamer zien, die er geweldig uitzag. Ik was best wel een beetje moe, maar ik ben ik toch niet gaan slapen. Ik heb mijn ouders een beetje bezig gehouden, maar bovenal Opa. Uiteindelijk ben ik om een uur of acht gaan slapen samen met Oby en Camila. De volgende dag zijn we eerst schoenen voor mij gaan kopen en daarna zijn we naar een wei in het dorp gegaan, waar Oby met papa is gaan skiën. Ik heb Oby zelden zo blij en gelukkig gezien en eerlijk is eerlijk hij kan al bes een beetje skiën. We zijn gaan lunchen in één of andere trendy nudeltent en daarna ben ik gaan slapen. Papa, mama, rolf en Opa Gerrit zijn even gaan skiën. Ze hebben getracht zo hard te skiën, dat ze daarmee een hele week skiën met ons gecompenseerd hebben. Zelfs papa was moe. Aan het begin van de avond zijn we naar de kerstman gaan zoeken, die uiteindelijk ruim 20 minuten lopen van ons hotel verwijderd was. Het feit dat hij een mooi cadeau voor mij en Oby bij zich had compenseerde veel, maar niet de kou die ik heb moeten lijden. Oby en ik zijn daarna gaan slapen, maar hebben nog wel een paar uurtjes lopen keten op de kamer. De volgende ochtend hebben we lekker ontbeten en daarna zijn we naar het mittelstation gegaan, waar ik achter op de rug van papa ben gaan skiën. Ik vond het in zo'n rugzak wel leuk, maar ook heel spannend. Gelukkig was Opa Gerrit in de buurt om me een beetje af te leiden, waardoor het nog enigszins uit te houden was. We hebben met zijn allen gegeten in een heel groot restaurant en daarna ben ik met mama terug naar het hotel gegaan.

Camila was ook mee naar boven gegaan en vond het prachtig. Ze is samen met mij en mama weer naar beneden gegaan. Papa, Opa Gerrit en Rosaline zijn nog gaan skiën en hebben allerlei thema tours door de bossen gemaakt. Papa heeft al die tijd met Oby tussen zijn benen geskied. Na een heftig snelle dag was dit dus een heftig langzame dag. Oby was zo kapot dat hij na terugkomst in het hotel meteen in slaap viel. Oby heeft trouwens op aangegeven van rex bedacht dat hij zijn vijfde verjaardag in McDonalds gaat vieren en dat Rosaline, zijn hele klas, maar niet Bo op zijn verjaardag mogen komen. Ik heb zondagavond in het hotel nog heel vriendelijk naar kerstliederen geluisterd en ben gevoed door Rosaline, die haar frietjes aan mij afstond. Ik eet nog steeds heel erg weinig maar compenseer dit volledig door erg veel te praten. Ik kan bijna ieder woord uitspreken. Het enige woord wat me maar niet lukt is 'Camila'. Ik vermaak me prima in het hotel samen met Opa en Oma. Ik vond de tweede kerst van mijn leven een ware beleving en ben benieuwd hoe de komende dagen in Oostenrijk zullen zijn. Het weer is geweldig. Het is strak blauw en heel zonnig en door de nieuwe sneeuw ziet alles er heel mooi uit. Tot binnenkort, Thygo.

Week 236 Oby - week 95 Thygo (12 december - 18 december 2005)

Door Oby, 's-Hertogenbosch. Ik ben maandag weer lekker naar school gegaan. Ik ben overgebleven, want Myrthe blijft tussen de middag op het school. Dinsdag hebben we op school een kerstboom opgezet en iedereen mocht één bal in de boom hangen. Het is een mooie bling-bling boom geworden. We hebben meteen de Sinterklaashoek vervangen door een kershoek. De school staat trouwens helemaal in de steigers, omdat ze de bovenste verdieping van de school aan het verbouwen zijn. Mama heeft me woensdag naar school gebracht, zodat ze ook zelf kon zien hoe de school er nu uitziet. Donderdag was het al weer mijn laatste schooldag van dit jaar! Ik heb mijn stal meegenomen, die ik de afgelopen dagen geknutseld heb. Ik ben ondertussen al de nachten aan het aftellen tot het moment dat Opa Gerrit mij komt ophalen. Ik ga namelijk eerst een paar dagen bij Opa en Oma logeren en daarna ga ik met hun naar Oostenrijk. Vrijdag was mama thuis en zijn we lekker rustig opgestaan, ondanks het feit dat er weer eens 2 bob de bouwers in ons huis aan de elektriciteit bezig waren. In de loop van de ochtend kwam Karin met Daniel onverwacht op bezoek. Het was erg gezellig. Ik heb mama nog even gechoqueerd door ongegeneerd hard 'kut' te zeggen. Ik heb inmiddels wel begrepen ook na het uitschelden van papa met 'lul' dat deze woorden niet echt op applaus kunnen rekenen. Zaterdag was mijn broertje ziek. Hij had een beetje koorts en was erg stil en rustig. Ik had ook nergens anders zin in dan lekker thuis blijven. Ik heb de hele dag thuis gespeeld en naar de tuinmannen gekeken, die in de sneeuw de tuin helemaal hebben bijgewerkt. Camila kreeg nog een Braziliaans vriendinnetje op bezoek, die ook au-pair in Nederland is. Ze zijn gaan stappen en dat was wel te merken ook want de hele zondagochtend hebben we ze niet meer gezien. Ik heb met papa broodjes gehaald en we hebben met zijn allen lekker ontbeten. Daarna zijn we de skispullen gaan uitzoeken, omdat ik maandag al door Opa Gerrit wordt opgehaald. Papa vond in één keer twee van zijn skibroeken in onze rugzak, die hij al een jaar kwijt was. Zijn dag kon niet meer stuk. De rest van de dag zijn papa en mama nog een beetje boodschappen gaan doen, maar ik wilde weer lekker thuis blijven. Thygo is al weer een stuk beter en zijn koorts is behoorlijk gezakt. Ik heb de dag gered door spelletjes te spelen en boekjes te lezen. Ik mag tegenwoordig Thygo voorlezen net voor het slapen en dat is erg leuk. Het was een mooie week en ik hoef nog maar één dagje te slapen en dan ga ik naar Opa en Oma. Tot binnenkort, Oby.

Week 235 Oby - week 94 (5 december - 11 december 2005)

Door Thygo, 's-Hertogenbosch. Na een zeer druk weekend met veel cadeaus, sinterklaasliedjes en ontmoetingen met familie heb ik maandag alle rust op de crèche genomen en heel lang geslapen. Ik heb dit de volgende dag gecontinueerd en Camila heel lang op me laten wachten nadat ik naar bed was gebracht. Op woensdag mocht ik echter niet zo lang slapen. Ik lag net op de crèche de slapen toen Camila me kwam ophalen. Ik moest vroeg opgehaald worden om vervolgens met papa en Oby naar een fotograaf te gaan in Oisterwijk. Daar zou een foto gemaakt worden voor de verjaardag van Opa Frans. Stom toevallig was Thijmen ook bij de fotograaf dus konden we mooi met zijn drieën op de foto. Thijmen was echter niet in topvorm en had nog een beetje koorts. Hij had er dan ook niet veel zin in en moest veel huilen. Ik vond dat niet zo leuk en heb wat minder gelachen dan normaal. Rolf vond het leuk, totdat hij bij zijn zoveelste poging om Thijmen goed op de foto te krijgen eerst door een bankje ging en daarna bij het opstaan met zijn hoofd tegen een foto lamp sloeg en daarbij een brilglas verloor. Hij had het gehad en pakte Thijmen in en verdween naar huis. Ik heb samen met Oby nog een paar foto's gemaakt en daarna zijn wij ook maar vertrokken. Oby moest inmiddels zo nodig plassen dat hij buiten tegen een boom aan plaste en daarbij ook even de handen van papa mee nam. Ik kan steeds beter praten dus ik heb papa nog even verteld dat ik het maken van foto's wel leuk vond. Vrijdag kwam Opa Frans samen met Oma Wies op bezoek na een spannende vergadering in Vianen. Mama was nog even speciaal naar Oisterwijk gereden en nadat ook Thijmen weer aanwezig was hebben we de foto van ons drieën gegeven. Eerlijk is eerlijk we staan er een beetje serieus op, maar het is wel een topfoto geworden. Papa en mama gingen samen met Rolf en Martine en Opa en Oma ergens eten, maar ik ben lekker thuis gebleven. Zaterdagochtend zijn we naar Elho gegaan, waar een kerstfeest werd gegeven. Ik ben even naar de nieuwe machine en nieuwe robots gaan kijken. Ik vond het allemaal wel spannend. Mama heeft na afloop geheel tegen de zin van papa een kerstboom met standaard meegenomen bij Elho. Papa kreeg toch de kerstsmaak te pakken en heeft de tuin vol gehangen met kerstverlichting. Aan het einde van de middag kwamen Opa Gerrit en Oma Saskia op bezoek. Ze waren nog niet binnen of Opa Frans en Oma Wies kwamen ook weer binnen. Opa was zaterdag pas echt jarig dus ik heb hem nog maar een keer gefeliciteerd. Ik heb de rest van de middag gespeeld met Opa Gerrit en Frans. Het was super gezellig. Helaas moest ik vroeg naar bed, maar de volgende ochtend waren Opa Gerrit en Oma Saskia er nog steeds. Ik mocht van mama pas om 8:30 bij hun aankloppen en dat heb ik natuurlijk meteen gedaan. We hebben lekker gespeeld en daarna uitgebreid ontbeten. We hebben ook allemaal even in de movieruimte naar foto's van Burkina Faso bekeken. Daarna is mama vertrokken naar Amsterdam en na een tijdje zijn Opa en Oma ook weer naar huis gegaan.

Tijdens mijn middagslaap heeft papa samen met Oby en Camila de kerstboom opgezet. Camila vond het geweldig en Oby vond het heel cool. Papa had een speciale kerst cd opgezet om in de juiste sfeer te komen. Papa was vergeten om iets te kopen om de ballen aan de boom te hangen, maar Camila had hele mooie touwtjes om dit probleem op te lossen. Natuurlijk liet Oby de eerste bal meteen kapot vallen, maar ook papa wist een bal kapot te krijgen. Echter de boom ziet er super gaaf uit en is de eerste kerstboom in ons huis, ever. De rest van de middag hebben we gevochten met papa, gespeeld in de speelkamer en een film bekeken in de movieruimte. Oby heeft nog wel even een verlanglijstje gemaakt, nadat papa had verteld dat je soms met kerst ook wel eens een cadeau krijgt. Hij heeft het verlanglijstje maar onder de boom gelegd. Het was een mooi middagje na een mooie week. Ik heb me verder gespecialiseerd in praten en mijn woordenschat behoorlijk uitgebreid. Ik ga me nu opmaken voor kerst. Ik moet dan niet alleen een hoop nieuwe woorden leren, maar ook moet ik weten hoe je moet skiën en sleeën. Tot binnenkort, Thygo. 

Week 234 Oby - week 93 Thygo (28 november - 4 december 2005)

Door Oby, 's-Hertogenbosch. Ik ben deze week vier dagen naar school geweest. Het was erg gezellig en ik heb weer heel veel taakjes gedaan. Natuurlijk ben ik ook weer op eigen verzoek een drietal keer overgebleven. Ik vind het heel gezellig om tussen de middag op school te blijven eten. Woensdagochtend stond er in één keer geen bank meer in de woonkamer. Papa en mama hadden die verhuisd naar de movieruimte. Onze nieuwe bank zou namelijk geleverd worden. In de loop van de dag kwamen twee mannen de bank brengen. Ik moet er wel een beetje aan wennen en heb iedereen wijs gemaakt dat je de eerste dag nog niet op de bank mag zitten.

Woensdagavond hebben papa en mama hun eerste tien minutengesprek gehad met juffrouw Marie-Noël. Het was om 21:30 het laatste gesprek van de avond en papa en mama zijn ruim een half uur gebleven. Het was schijnbaar heel gezellig. De juffrouw was heel tevreden en vindt mij een leuk, spontaan, sociaal, makkelijk en actief jongetje. Ik ben schijnbaar alleen niet zo goed in knippen en tekenen. Mijn fijn motoriek is nog niet erg ontwikkelt. Ik had ook wat verder moeten zijn met tekenen. Enfin, ze moest natuurlijk ook iets te melden te hebben. Papa heeft inmiddels wel besloten snel een schaar voor linkshandige te kopen, want volgens hem kan het niet liggen aan de hoeveelheid tijd die ik aan knippen en tekenen besteed. Vrijdag ben ik gezellig met mama boodschappen gaan doen voor de sinterklaas viering bij ons thuis. Camila bleef een beetje op Thygo passen, zodat wij alle tijd hadden om goed in te slaan. Thygo heeft me voor het eerst 'Oby' genoemd! Ik was supertrots. Papa was op tijd thuis om samen met ons een schoen te zetten en liedjes voor sinterklaas te zingen. Daarna zijn we begonnen met ons nieuwe ritueel van boekjes lezen met Thygo. Papa leest dan voor uit een boek en wij beelden dan de zaken uit die hij voorleest. Het is iedere avond  weer een groot feest. De volgende ochtend ben ik lekker vroeg op gestaan. Ik ben samen met papa gaan kijken of sinterklaas op bezoek was geweest. Hij was ons niet vergeten en we hebben allemaal een boek gekregen. Daarna zijn we vol aan de slag gegaan om alles verder voor te bereiden voor de komst van Sinterklaas en de familie Schulte. Eerst ging mama van alles halen en daarna is papa nog twee keer de stad in gegaan. Ik heb samen met Thygo en papa het hele huis gestofzuigd. We hebben zelfs de tuin opgeruimd. De eerste personen die aankwamen waren natuurlijk Opa Frans en Oma Marie-Louise. Het was heel leuk om Opa en Oma weer te zien. Daarna kwam heel snel de rest van de familie Schulte. Thijmen, Noah, Nina, Rowen waren er ook dus dat was heel gezellig. We waren net aan het spelen toen er enorm hard werd gebeld en de hele stoep vol stond met cadeaus. Ik heb nog mijn best gedaan om sinterklaas te zien, maar die was nergens te bekennen. Daarna mocht ik een enorm cadeau uitpakken. Het was assepoester en een koets met een paard, zoals ik die ook op mijn verlanglijstje had gezet. Thygo tikte een speeltje van Winnie de Pooh binnen. Daarna zijn we met alle kinderen samen met Camila in de speelkamer gaan spelen. We hebben lekker poffertjes gegeten en uiteindelijk ook nog eens Nemo gekeken. Het was supergezellig en ik heb heel leuk met Noah gespeeld. Papa en mama hadden het ook wel gezellig gehad en aan de lege champagne- en wijnflessen te zien was moet er lekker gedronken zijn. Ik ben daarom lekker vroeg op gestaan om te checken of alles goed ging met papa en mama. Ze waren heel blij met mijn vroege bezoek. Het kwam eigenlijk wel goed uit, want we moesten vroeg op omdat Noah en Nina bij ons kwamen ontbijten. We zijn dus snel opgestaan en begonnen om het ontbijt voor te bereiden. Papa is met Thygo nog even naar de ah gegaan, maar kreeg niets mee omdat hij zijn portemonnee was vergeten. Uiteindelijk is het toch nog gelukt en hebben we heel gezellig met Noah ontbeten. Daarna moesten we al weer weg naar de Sinterklaas van Opa Otto en Oma Linda. Ik vond het allemaal wel een beetje vermoeiend en heb nog even lekker geslapen in de auto. We waren nog maar koud bij Opa en Oma aangekomen of ook daar werd hard aan de deur gebeld. De hele hal lag met cadeaus. Ik vind Sinterklaas ene goede peer. Ik heb een vetgaaf pistool gekregen en een bob de bouwer electro spel. Thygo heeft twee hele mooie boeken binnen getikt. De rest van de middag heb ik gespeeld met mijn neven en met Bo. Het was heel erg gezellig alleen heeft Thygo wel nog kans gezien om de bril van Oma Linda te molesteren. Ik hoop dat het gerepareerd kan worden. Papa en mama zijn nog heel lang door gegaan met het voorlezen van gedichten en uitpakken van surprises, maar wij hebben lekker gespeeld. Na het avondeten zijn we naar huis gegaan en ben ik in de auto in slaap gevallen. Het was een mooie week met drie keer een bezoek van Sinterklaas en Thygo die mijn naam kan zeggen! ik moet nog even wennen aan de nieuwe bank, maar die is ook wel gaaf. Tot binnenkort, Oby.

Week 233 Oby - week 92 Thygo (21 november - 27 november 2005)

Door Thygo, 's-Hertogenbosch. Deze week heb ik me volledig geconcentreerd op het uitbreiden van mijn vocabulaire en ik kan in alle bescheidenheid melden dat ik spectaculaire vooruitgangen heb geboekt. Woorden als 'sneeuw, sleutels, thuis' zijn standaard geworden. Als iedere week begon de week met maandag. Dit keer naar de crèche, waar ik weer lekker gespeeld heb. Dinsdag heb ik met Camila gespeeld. Haar vriendje Thomas uit Duitsland is op bezoek, maar die mag overdag van Camila niet komen. Oby wilde overblijven dus die heb ik bijna de gehele dag niet gezien. Woensdag weer een relaxte dag op de crèche en donderdag weer gezellig met Camila. Vrijdag was het iets spectaculairder, want het had behoorlijk gesneeuwd. Ik vond het wel raar al die witte troep op straat, maar ook wel weer heel erg interessant. Papa kwam laat thuis, want die had in één van de vele files gestaan. Nederland was volkomen van de kaart, want er stond in totaal 's avonds meer dan 800km file en dat was nog nooit gebeurd. Ik heb voor het slapen nog wel even met papa hutten gebouwd in de speelkamer. De volgende ochtend zijn we na het ontbijt naar Oss gereden, waar Sinterklaas op de zaak op bezoek kwam. Ik vond de rit er naar al toe al geweldig met overal waar ik kon kijken sneeuw. Sinterklaas was gelukkig wel gekomen ondanks het slechte weer. Hij had voor alle 33 kinderen een schitterend cadeau meegenomen. Oby mocht ook nog even bij Sinterklaas komen, maar was naar eigen zeggen te moe om iets te zeggen. Papa heeft maar even het woord gedaan. Ik heb van Sinterklaas een schildpad gekregen met duplo en Oby een soort garage en racebaan. Ik heb me helemaal vol gegeten met pepernoten en heb dan ook niet meer geluncht. Aan het einde van de middag zijn we naar Harald en Karin gegaan, waar Robbert zijn 19de verjaardag vierde. Ik voelde me meteen thuis en heb de hele middag en avond gespeeld met mijn neefjes. Ze doen allemaal heel aardig tegen me dus dat maakt het allemaal wel erg makkelijk voor mij. Ik heb Robbert een rose kerstboom met paarse lichtjes gegeven. Hij was er erg blij mee, maar liet dit nog niet direct merken. Helaas zijn Opa Gerrit en Oma Saskia niet gekomen, want het was daar nog heel erg aan het sneeuwen en er lagen nog bomen over de weg. Ik heb nog een hele tijd met Harald spelletjes gespeeld. Ik moest hem dan nazeggen en dat ging me heel goed af. Ik ben in de auto naar huis in slaap gevallen, maar kon 's nachts niet goed slapen. Ik heb daarom papa en mama een paar keer wakker gehuild, totdat ik bij hun in bed mocht slapen. De volgende ochtend was ik nog heel moe en mocht ik uitslapen. Mama is met Oby in de logeerkamer gaan liggen en papa en ik zijn blijven slapen. Na het ontbijt was ik al weer moe en ben ik na even in de speelkamer gespeeld te hebben weer gaan slapen. Oby is met mama op zoek gegaan naar een skibroek en terug gekomen met een skibroek, een ski jas en veel truien. Papa is ook nog even Sinterklaas inkopen gaan doen en de rest van de dag hebben we gespeeld in huis. Camila is 's avonds laat nog thuis gekomen na 4 dagen samen met Thomas in Zuid-Duitsland te hebben doorgebracht. Het was een leuke en rustige week. Ik heb mijn vocabulaire enorm uitgebreid en Oby is nog steeds verliefd. Tot binnenkort, Thygo.

Week 232 Oby - week 91 Thygo (14 november - 20 november 2005)

Door Oby, 's-Hertogenbosch. Maandagochtend ben ik meteen naar beneden gegaan om mijn schoen te bekijken. Er zat een chocolade letter in en een boek! Camila had ook een cadeau gekregen. De week is dus goed begonnen. Daarna ben ik naar school gegaan. Ik ben verliefd op Myrte, maar Myrte is niet verliefd op mij. ik ga iedere keer naast haar zitten en naast haar staan in de rij. Ik moet me duidelijk nog iets meer verdiepen in het veroveren van vrouwen. Mama is met Thygo naar het consultatiebureau geweest. Alles was ok. Hij weegt iets onder het gemiddelde, maar zelfs het feit dat hij weinig eet is geen reden tot ongerustheid. Dinsdag kwam papa weer thuis, maar hij was pas laat thuis. Ik was 's middags vrij, omdat juffrouw Marie Noël een studiemiddag had. Woensdag ben ik wel weer naar school gegaan. Ik ga op woensdag alleen in de ochtend. Camila heeft even bij de moeder van Myrte gevraagd of ze iets weet of mijn grote liefde ook iets voor mij voelt, maar de mama van Myrte wist van niks. Na de lunch zijn we naar de bibliotheek gegaan. Papa heb ik woensdag niet meer gezien, maar het was toch een groot feest. We hebben namelijk pizza gegeten. Donderdag wilde ik eigenlijk niet naar school, want juffrouw Marie-Noël was er niet. Ik ben toch maar gegaan ook al omdat mama me speciaal hiervoor naar school heeft gebracht. Ik ben tussen de middag op eigen verzoek op school gebleven. Niet één kindje wil dit, maar ik vind het super. Mama was gaan eten met Rolf en papa heeft ons naar bed gebracht. Papa leest eerst een boekje voor bij Thygo en daarna bij mij. Het duurt met papa allemaal iets langer en dat is dus wel lachen. Vrijdag was ik de hele dag vrij. Ik ben samen met mama boodschappen gaan doen en 's middags kwam Gerrie met Jasper en Sanne op bezoek. Ik ben na een uur op mijn kamer te hebben gezeten toch maar met Jasper gaan spelen. Eerlijk is eerlijk het was heel gezellig. Papa was niet op tijd thuis en we hebben dus zonder hem gegeten. Papa heeft ons wel naar bed gebracht. Zaterdag was een hele relaxte dag. Papa had duidelijk geen zin om veel buitenshuis te doen. Hij is even boodschappen gaan doen en heeft de rest van de dag met ons van alles gedaan. We hebben in de tuin gewerkt, een kledingkast opgeruimd en samen geslapen op de bank. Mama was naar de kapper om haar haar te laten kleuren. Thygo heeft heel lang geslapen. 's Avonds hebben we onze schoenen gezet en liedjes gezongen. Ik kan al heel erg goed Sinterklaas liedjes zingen. De volgende dag zaten er weer allemaal cadeaus in onze schoenen. Ik en Thygo hebben een boek gekregen. Na het ontbijt hebben we weer veel in huis gedaan. Mama heeft zelf ook haar kleding opgeruimd en aan het einde van de dag stonden er vijf kleding zakken klaar met oude kleding. De kasten zagen er heel veel opgeruimder uit. We hebben nog even door de stad gewandeld ondanks dat ik fel tegenstander was. We zijn weer eens schilderijen gaan kopen en hebben wederom niets gekocht. Ik heb papa en mama nog lastig gevallen met de vraag hoe het met de winkels zou gaan als zij dood waren. Volgens papa gingen een aantal winkels in 's Hertogenbosch dan ook dood. Ik heb ook verteld dat Tober dood is. Ik weet alleen niet zo goed wat de consequenties zijn van het feit dat mijn imaginaire vriendje dood is. De tijd zal het wel leren. De rest van de dag hebben gekleurd en geknipt en ik heb nog even Shrek gekeken in de movieruimte. Thygo blijft verbazen met zijn talenkennis. Hij kan nu zelfs 'hagelslag' zeggen en reageert bijna op alle vragen die je hem stelt. Nog even en hij praat al net zo veel als ik. Tot binnenkort, Oby.

Week 231 Oby - week 90 Thygo (7 november - 13 november 2005)

Door Thygo, 's-Hertogenbosch. Ik ben voor het eerst niet de maandagochtend bij papa en mama in bed begonnen maar bij Camila, want papa en mama zijn nog steeds in New York. Camila heeft mij en Oby aangekleed en naar de crèche en school gebracht. Op de crèche is alles prima. Ik probeer iets meer te zeggen, maar ze begrijpen nog niet veel van me. Dinsdag ben ik de hele dag samen met Camila op pad geweest. We hebben boodschappen gedaan en Oby naar school gebracht en gehaald. Ik heb ook nog even met papa en mama gesproken net voor ze het vliegtuig in zijn gestapt. Ik moet aan de telefoon dan boeh zeggen als ze me vragen wat een koe doet. Elke keer vragen ze ook wat een hond doet. Het is allemaal een beetje simpel, maar papa en mama reageren heel enthousiast dus speel ik het spel maar mee. In de loop van de ochtend zijn papa en mama thuis gekomen. Ze zijn samen Oby van school gaan halen, maar hebben mij op de crèche laten zitten. Ik werd pas aan het einde van de dag door mama opgehaald. Papa heb ik niet eens meer gezien, want die was aan het werk. Donderdagochtend heb ik dan eindelijk weer eens lekker bij papa en mama in bed mijn pap gegeten en lekker gedoucht. Daarna een lekker rustig dagje met Camila gehad. 's Avonds was papa thuis en mama moest nog even aan het werk. Papa leest tegenwoordig voor het slapen gaan boekjes voor. Ik kan het nog niet heel erg goed volgen, maar vind het heel leuk om naar te luisteren. Vrijdagochtend was papa al weg toen ik wakker werd. Hij is samen met Harald en Rolf op weg naar Burkina Faso, waar bij drie dagen zal blijven. Ik heb een heerlijke dag met mama gehad. Het was lekker om weer eens alle aandacht van mama te krijgen. Oby was de hele dag naar school. Hij kwam met een grote mand, waarin Flip de beer zat. Flip gaat ieder weekend bij iemand uit de klas logeren en was dus vrijdag met Oby mee gekomen. Zaterdag is Sinterklaas weer in Nederland aangekomen. Ik heb samen met Oby op TV naar zijn binnenkomst gekeken. Het was even spannend of alles goed zou gaan, maar uiteindelijk is de Sint toch goed aangekomen. We mochten meteen onze om samen met ons een schoen te zetten en mee te zingen. De volgende ochtend zijn we natuurlijk meteen gaan kijken. We hebben een chocolade letter gekregen en een mooi boek! Ik vond het helemaal top. We zijn de hele dag een beetje thuis gebleven. We zouden eigenlijk naar de intocht van Sinterklaas gaan kijken, maar Oby was zo moe dat hij 's middags wilde slapen. Het was eigenlijk best lekker zo'n dagje thuis. Ik heb me deze week nog meer bekwaamd in het praten en kan al steeds meer zeggen. Ik probeer alleen meer te zeggen dan ik kan en dan begrijpt men mij nog niet zo goed. Het was al met al een lekker maar ook enigszins rommelig weekje. Tot binnenkort, Thygo.

Reisverslag bezoek Burkina Faso (11 november - 15 november 2005)

Op vrijdag 11 november zijn Olaf, Harald en Rolf voor 4 dagen 's ochtends heel vroeg vertrokken naar Burkina Faso. We worden vergezeld door Els Pluymers van het Liliane Fonds. Ze is bij het Liliane Fonds verantwoordelijk voor de werving van zakelijke sponsors.

Burkina Faso ligt in Noord-West Afrika in de buurt van Ivoorkust, Niger en Ghana. Het is is 6,5 keer zo groot als Nederland en er leven zo'n 14 miljoen mensen. Het is één van de armste landen van de wereld. De bevolking leeft van de landbouw en er zijn geen delfstoffen op een beetje goud na. 50% van de bevolking is islamitisch, 30% christelijk en de rest gelooft in inheemse godendiensten. Het is een vlak lang met veel rood zand. De mensen zijn heel gelukkig en hebben minder zorgen dan wij. 10% van het land heeft elektriciteit en 80% is analfabeet.

De kennismaking met Els is buitengewoon hartelijk. Op weg naar Schiphol wordt er ondanks het vroege tijdstip van vijf uur erg veel gekletst. Rolf komt met de taxi naar Schiphol, nadat hij meerdere malen wordt gebeld door zijn broers om zeker te zijn dat hij wakker is. Het inchecken duurt gigantisch lang waardoor er geen tijd meer overblijft om in te slaan. Eerst vliegen we naar Parijs om vervolgens over te stappen naar het vliegtuig dat ons via Niger naar Ouagadougou brengt. Dit is de hoofdstad van Burkina. In Niger moeten we een uurtje wachten en kunnen we al vast wennen aan de enorm hoge temperatuur en het kale landschap. Het is na Niger nog maar een half uurtje vliegen. Het is al donker als we aankomen en opvallend is het gebrek aan verlichting. Je ziet her en der vuurtjes maar voor de rest is er erg weinig verlichting, zowel op straat als in de huizen. Eén huis is vanuit de lucht heel duidelijk verlicht en dit blijkt later het nieuwe huis van de president te zijn. De douane is conform verwachting lekker bureaucratisch en we krijgen weer een paar mooie stempels in ons paspoort. Het welkom door het Liliane fonds is zeer hartelijk door onder meer zuster Lea en haar assistent zuster Glothilde. Ze hebben zelfs nog een broeder meegenomen om te helpen met onze bagage. In een prima auto en een pick up worden we naar het hotel gebracht. Ook hier weer opvallend dat er heel weinig verlichting is en dat er geen verharde wegen zijn. De wegen zijn simpel gezegd beroerd. Het is inmiddels een uur of zeven, maar pikkedonker. Het hotel blijkt midden in een woonwijk te liggen van zeer armoedige hutjes met golfplaten daken. Het hotel is zeer eenvoudig maar best schoon en het heeft airco! Buiten hoor je overal muziek en iedereen loopt, eet en werkt op straat. We gaan ergens eten in de stad. Het restaurant is buiten en heeft ook geen verlichting. Er wordt gekookt op houtvuur. Zuster Lea onderhandelt uitvoerig over de prijs en uiteindelijk krijgen we een karige maar prima maaltijd van kip en frites. We communiceren in het Frans. Er zijn niet veel bezoekers in het restaurant, want uit eten gaan doen niet veel mensen in Burkina. We zijn kapot na de lange reis en drinken nog een biertje op een paar plastic stoelen bij het hotel en gaan onder het genot van de muziek van buiten slapen.

De volgende ochtend zijn we op tijd op en krijgen een zeer simpel ontbijt met thee en stokbrood. Broodbeleg is er niet. We worden opgehaald door zuster Lea om naar onze eerste afspraak te gaan. We beginnen meteen met het hoogtepunt van de trip namelijk de opening van de kliniek. Onderweg naar de kliniek raakt Harald echter in extase bij het zien van Elho potten. We stoppen en blijken te zijn gestuit op een winkel met alleen maar Elho bakken; decor range, monaco, porto, toscana. Je kunt het niet bedenken of ze hebben het. Helaas weet de dame van de winkel niet waar de producten vandaan komen, maar het is een zeer aparte gewaarwording. We gaan verder naar de kliniek. Het straatbeeld is zeer kleurrijk met veel lopers, fietsers en niet al te veel auto's. Je moet heel goed uitkijken want op de weg geldt het recht van de sterkste. Langs de kant zijn overal winkels met zelf geschilderde reclameborden. We rijden een half uurtje als we via onverharde wegen bij de kliniek komen. Het is het terrein van 'Don Orione', een overleden pater die ooit een Italiaanse segregatie heeft opgericht. Deze paters zijn inmiddels al jaren actief in Afrika en hebben ons project  opgezet. Er staan twee schitterende gebouwen en het terrein is duidelijk net helemaal schoon gemaakt. Het is ook snel duidelijk welk gebouw van Elho is, want er hangt een met de handgeschilderd bord op met het logo van Elho. Het is buitengewoon ontroerend. Er zijn ook met zand net verschillende wegen rond de gebouwen aangelegd. Er staan een vijftiental kinderen te zingen en er lopen allerlei mensen rond de gebouwen. We stappen een beetje onwennig uit en weten niet wat te doen. We worden door heel veel mensen welkom geheten, maar hebben geen idee wie het allemaal zijn. Achteraf blijken het o.a. de Italiaanse pater te zijn die het project runt, zijn baas die speciaal uit Ivoorkust is gekomen, een afgevaardigde van de burgemeester, de chef van het dorp en een aantal gelieerde paters uit de buurt. De bisschop is te laat en de ambassadeur bleek verhinderd. We gaan zitten in een soort prieel midden op het terrein en zitten daar met een man of veertig. Onder de begeleiding van het koor begint de gehele ceremonie. De paters houden mooie christelijke verhalen met een hoog realiteitsgehalte. Olaf houdt namens de broers en Elho een verhaal. Hij tracht in zijn beste Frans over te brengen dat het fijn is om succes te delen met kinderen die hard ondersteuning nodig hebben. Men reageert op een aantal grappen in het verhaal dus men begrijpt zijn Frans. We krijgen een rondleiding door de gebouwen die er fantastisch uitzien. De gebouwen zijn klaar maar de inrichting nog lang niet. De kliniek is dan ook nog niet gestart. Men wil in januari gaan starten. Uiteindelijk zullen in de kliniek lichamelijk gehandicapte kinderen geholpen worden met protheses en therapie om weer te kunnen lopen en/of bewegen om weer deel uit te kunnen maken van de maatschappij. Harald heeft ballonen en pennen meegenomen die we aan het einde uitdelen. Het is een groot succes. We lunchen heerlijk bij de paters die er natuurlijk prima bij zitten. Er is in de afgelopen jaren al een seminarie volledig up and running alvorens men aan de kliniek is begonnen. Het was een unieke ervaring en super om te zien hoe goed het geld besteed wordt. Het werk voor de kinderen moet weliswaar nog beginnen maar het gevoel is erg goed. We rusten even uit in het hotel en bezoeken in de middag drie gezinnen met gehandicapte kinderen. Het zijn bezoeken aan sloppenwijken, maar er zijn geen andere type wijken. Het is goed om te zien hoe men met hele kleine middelen een gezin met dove kinderen kan ondersteunen. Tevens zien we hoe je heel eenvoudig een kindje met een waterhoofd kan helpen om met een super simpel apparaat weet te leren lopen. Het laatste bezoek is aan een gezin een kind met ongelijke benen. De vader heeft de zorg over 22 kinderen, die niet allemaal van hem zijn. We krijgen een levende kip cadeau ondanks het feit dat ze niets hebben. We stappen allemaal even terug en Els moet daarom de kip in ontvangst nemen. We willen geld geven, maar dat mag niet van zuster 'gendarmerie' Lea. We besluiten daarom om voor 12.500 cfa (€ 18) en zak van 50kg rijst te kopen, waar het hele gezin anderhalve maand van kan leven! Zelfs het kopen van de rijst is een heel avontuur. In een hele donkere wijk zoeken we naar een hutje waar ze rijst verkopen en daar gaat supersoeur Lea vol in de onderhandeling. Daarna rijden we via het project Ouaga 2000 naar ons restaurant. De zuster wil ons dit project laten zien om het schrijnende contrast tussen arm en rijk te tonen. Dit project is opgezet door de overheid en Ghadaffi. Er worden enorm mooie huizen gebouwd en een luxe hotel. De wegen zijn als enige in het land verlicht. Ze zijn ook vier banen breed, terwijl er echt niemand rijdt. Het feit dat ze zelfs voorzien zijn van zebrapaden maakt het allemaal een beetje surrealistisch. Er wordt ook een nieuw paleis voor de president gebouwd. Dit was het gebouw dat we uit het vliegtuig hebben gezien. Als je net uit de sloppenwijken komt is het contrast gigantisch. Het feit dat Ghadaffi hiermee ook heel veel werkgelegenheid biedt wordt door de zuster niet vermeld. Het feit dat hij inmiddels al enige honderden moskeeën heeft geopend zal haar niet lekker zitten. Later horen we dat de wijk vooral voor woningen is voor mensen van ngo's. Per woning bieden de nieuwe bewoners minimaal aan vijf mensen weer werk. We eten in een prima restaurant. De pizza's vinden gretig aftrek en de wijn smaakt ook prima. We drinken na een prima diner een biertje op het terras van het hotel waar we zo'n twee uur bezig zijn met het onderhandelen over een aantal lokale aankopen. De winkel net voor het hotel gaat tijdens de onderhandeling theatraal twee keer dicht, maar uiteindelijk wordt de deal gesloten tegen 31.500 cfa, 2 biertjes en een zak noten.
 

Zondag gaan we na het ontbijt naar een Belgisch-Burkinees echtpaar. Ze zetten zich in voor blinde en dove kinderen en wonen al een paar jaar in Burkina. Ze zijn ook bezig om het eerste toeristische hotel te starten om daarmee geld te verdienen voor projecten. Het is een risicovol project, maar het komt wel goed en integer over. We gaan met Michel en Marie Therese naar een project voor blinden op zo'n 60km afstand van de hoofdstad. De weg er naar toe is op zich al weer een avontuur. De weg is prima en geasfalteerd met heel weinig auto's maar wat meer ezels, wandelaars en fietsers. Je moet voor deze weg betalen. De blinden leven gewoon in het dorp en exploiteren een waterpomp, waar ze water verkopen. Hiervan kunnen vier gezinnen leven. Tevens werken een aantal blinden op het land en gaan ze binnenkort een bar openen. Alle projecten zijn zo opgezet dat men zichzelf kan bedruipen en alleen bij aanvang een beetje worden geholpen. Het is schitterend om te zien hoe je alleen al door belangstelling te tonen enorm gewaardeerd wordt. We moeten natuurlijk de chef van het dorp bezoeken, die in een klein leemhutje woont, maar echt we de baas is van de omgeving. Ik moet later officieel zijn vriend worden en hij gaat me een brief schrijven. Het uitdelen van de ballonen wordt hier een enorme chaos dus we geven de ballonen snel aan een aantal stevige locals. Daarna gaan we naar het huis van de blinde projectleider Marcel. Er zijn echter helemaal geen autowegen dus zuster Lea laat halverwege de auto staan en we moeten in 40 graden hitte naar de huizen lopen. Zuster Lea heeft problemen met de zool van haar schoen en kan dus maar moeilijk lopen. Het ziet er erg komisch uit. Marcel woont samen met zijn familie. Het zijn allemaal kleine familiewijkjes in een dorp. Zijn overleden vader ligt midden tussen de huizen onder een bergje zand begraven. Iedereen maakt een buitengewoon gelukkige indruk en wij zijn natuurlijk de bezienswaardigheid van de dag. We gaan met iedereen (mannen) van het dorp in een bar drinken. Een bar is een plaats met meer dan één stoel, een afdak van golfplaten en een vage koelkast. Het is uniek om zo intensief met de lokale bevolking om te gaan. Daarna gaan we terug naar het hotel om ons te verfrissen voor een diner bij de zusters, waar Lea deel van uitmaakt. Zuster Lea slaapt even op de bank in het hotel. Ze is 48 jaar en ook voor haar moet net als voor ons deze trip toch redelijk intensief zijn. Als we bij de zusters aankomen blijken we een lekke band te hebben, die snel door de plaatselijke mecanicien op zondag wordt gerepareerd. We hebben tijdens het eten bij de zusters het idee dat we live aanwezig zijn bij de film sister act. Het is onbeschrijfelijk komisch. We zitten in de keuken in een grote kring en moeten ons allemaal voorstellen. Het Frans van Harald en Rolf is dusdanig vooruit gegaan dat zij zichzelf prima kunnen voorstellen. Olaf moet echter nog steeds het grootste gedeelte van de presentatie doen. Na het voorstel rondje gaan we eten, maar eerst wordt er nog zingend gebeden. We krijgen speciaal het lokale eten. De kip die Els de dag er voor heeft gekregen is inmiddels geslacht en wordt ook opgediend. Olaf probeert de kip, waarvan het weinige vlees ook nog eens enorm taai is. Het ontbreekt ons aan niets en tijdens het eten worden we helemaal ondervraagd. Het is supergezellig. De zusters leven met 10 personen bij elkaar in verschillende leeftijden. De meeste zusters werken op school en 2 voor het Liliane fonds. Ze zijn allemaal uit Burkina op moeder overste Christine na, die uit Mali komt. Het was vandaag verkiezingsdag voor een nieuwe president. De uitslag stond van tevoren al vast, want de huidige president Blaisse Compaore zal over twee weken als de uitslag officieel bekend wordt gemaakt nog steeds president zijn. Als je gekozen hebt moet je je vinger in het inkt dopen en ook de zusters hebben gekozen. We hebben bij de zusters zeldzaam gelachen en praten na afloop met een biertje bij op het terras voor het hotel. Er komt nog een gehandicapte moeder voorbij in een rolstoel, die zonder inkomen twee kinderen moet onderhouden.

Maandag gaan we vroeg op pad en bezoeken eerst de toekomstige huisvesting van zuster Lea voor het Liliane fonds. Daarna een school voor blinde kinderen. We hebben überhaupt nog nooit een school voor blinde kinderen bezocht dus het is dubbel indrukwekkend. We krijgen een presentatie van de directrice over de zeer gedisciplineerde school. Het is interessant om te zien hoe men blinde kinderen een kans geeft om een eigen bestaan op te bouwen. Tevens is het schokkerend om te horen dat men moeite heeft deze kinderen na de lagere school op een middelbare school te krijgen. De normen en waarden zijn hier toch anders want de kinderen plassen en poepen gewoon op een veldje, ondanks het feit dat er toiletten zijn. Er worden zo'n 40 kinderen door het Liliane Fonds ondersteunt op deze school. Daarna zijn we naar een school voor dove kinderen gegaan. Hier kregen we te horen dat een kind voor € 32 een jaar lang naar school kon en dan ook nog tussen de middag te eten krijgt. Het is heel schokkerend om dan te horen dat een moeder geen geld heeft om haar kind naar school te sturen. Vaders van gehandicapte kinderen zien we niet veel. De meeste vaders gaan er van door als een kind gehandicapt geboren wordt. Dove kinderen zijn niet zo 'commercieel' en worden ook minder door fondsen ondersteunt. Het is natuurlijk moeilijk om een doof kind  'zielig' in beeld te brengen, want je ziet er niets aan. Na deze school gaan we naar een kliniek voor lichamelijke gehandicapte kinderen in Koudougou op zo'n 90km van de stad. Olaf moet van de zuster een stuk rijden. We stoppen onderweg bij een waterput om te filmen maar dat mag niet. Zuster Lea legt uit dat we gehandicapte kinderen sponsoren en geen Franse fotograven zijn die geld verdienen aan foto's. Daarna mogen we wel filmen. We worden in de kliniek verwelkomt door Leopold. De eerste persoon die geen geweldige indruk maakt. Het is een beetje een sufferd, die toch goed werk doet. We krijgen een rondleiding en zien hoe je met super eenvoudige middelen mensen en kinderen kunt helpen. Je voelt je wel een beetje een gluurder als je naar die gehandicapte kinderen staat te kijken. Onderweg heeft Harald cake gekocht die we uitdelen aan de kinderen. Er zijn gezinnen die maanden bij de kliniek wonen tijdens de behandeling. Ze zijn heel blij met een beetje extra eten. Ook hier krijgen we natuurlijk weer vragen om extra donaties en we zijn blij dat we die allemaal door kunnen verwijzen naar Lea. We eten in een chique restaurant waar je kunt kiezen uit kip en rijst. Daarna gaan we op de weg naar het hotel waar we onderweg gaan kijken bij kaaimannen. Er zitten er 100 in een meer waar je gewoon langs moet lopen. We begrijpen niet zo goed waarom de begeleider kippen meeneemt, totdat hij de kip levend en wel tussen de kaaimannen op een strandje gooit. De kip maakt het zelf nog geen 10 seconden mee, voordat hij volledig in de bek van een kaaiman is verdwenen. Harald en Rolf durven nog een kaaiman aan te raken. De arbo- en veiligheidsregelgeving is hier duidelijk nog op een ander level dan in Nederland. We maken nog enige foto's van kinderen op ezels. Als je de kinderen de foto's op het scherm laat zien moeten ze iedere keer heel erg lachen. Een ezel is een zeer normaal vervoersmiddel in Burkina. In de hoofdstad bezoeken we nog een zeer toeristische markt, maar na alle serieuze bezoeken van de afgelopen dagen kan dit niet boeien. We verfrissen ons in het hotel en gaan weer naar het vliegveld. We nemen zeer hartelijk afscheid van zuster Lea en Glothilde. Het was zeer indrukwekkend om te zien hoe je met weinig middelen grote daden kan verrichten. Tevens was het mooi om te zien hoe men telkens zoekt naar structurele verbeteringen en geen ad hoc ondersteuning. Het lijkt ons moeilijk om continu afwegingen in zo'n situatie te moeten maken. Het was ook fantastisch om het Elho project te zien en te ervaren hoe belangrijk men het vindt dat je alleen al even belangstelling komt tonen. Het feit dat Els met ons mee is gegaan heeft de reis erg aangenaam gemaakt. Het is knap hoe iemand zo snel op kan gaan in de hechte broederschap van de broertjes Elderenbosch. We willen nog een keer gaan als het project een tijdje echt in werking is.